Ήταν απογευματάκι στη μέση της βδομάδας όταν χτύπησε το κινητό μου και απ’ την άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε ο κ. Χατζηγεωργίου:

Την Τετάρτη που μας έρχεται (18 Μαρτίου) το πρωί στις 11 θα κάνουμε επιτέλους τη φύτευση του κήπου μας στο Καρατάσου. Θα έρθεις; Μπορείς;

Στις 11; Κρίμα! Έχω μάθημα στη σχολή! Καλά, δεν πειράζει. Θα μάθω πως πήγατε απ’ την αδερφή μου.

Για ώρα σκεφτόμουν πόσο ωραία θα είναι στη φύτευση του κήπου μας. Όπως στη συμβολική δεδροφύτευση της «Κίνησης Πολιτών για το πρώην στρατόπεδο Καρατάσου». Γιατί να μη μπορώ να πάω;… Όχι τίποτα άλλο, αλλά είχαμε κάνει τόσο κόπο εν τω μεταξύ…

Όλα ξεκίνησαν με τη συμμετοχή μας στο πρόγραμμα ενός πανεπιστημίου της Σουηδίας, αυτό του Lund. Το πανεπιστήμιο αυτό διεξάγει ένα πρόγραμμα περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης στο οποίο συμμετέχουν σχολεία από ολόκληρο τον πλανήτη μέσω του διαδικτύου. Μέσα σ’ αυτά και εμείς, αλλά και άλλα ελληνικά σχολεία. Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος λοιπόν, αφού τελείωσαν οι θεωρητικές εργασίες και συζητήσεις στο internet, κληθήκαμε να ολοκληρώσουμε τη δουλειά μας δρώντας με θέμα ένα περιβαλλοντικό πρόβλημα της περιοχής. Μετά θα περιγράφαμε τη δράση μας καθώς και τα αποτελέσματά της και θα τα παρουσιάζαμε πιθανόν σε ένα παγκόσμιο συνέδριο. Εμείς, επειδή ως 2ο ΓΕΛ Πολίχνης είχαμε πολλές ομάδες που συμμετείχαν, διαλέξαμε πολλά διαφορετικά θέματα και μεταξύ αυτών τον τρόπο αξιοποίησης του πρώην στρατοπέδου Καρατάσου.

Άρχισε η συλλογή πληροφοριών, η ενημέρωση των πολιτών της Πολίχνης αλλά και όλων των εμπλεκόμενων φορέων για το παρελθόν και το παρόν της διεκδικούμενης περιοχής. Συνεργαστήκαμε με ομάδες ανθρώπων με το ίδιο πρόβλημα, συμβουλευτήκαμε δήμους μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τέτοιες εκτάσεις, ρωτήσαμε τους κατοίκους της γύρω περιοχής και συγκροτήσαμε μια πλήρη εργασία που περιλάμβανε και τη δική μας πινελιά. Αυτό που έμενε ήταν η δράση. Τι να κάναμε; Η απάντηση δεν άργησε να έρθει. Τι καλύτερο απ’ το να δείξουμε εμείς πρώτοι τι θέλουμε να έχει αυτός ο τεράστιος ελεύθερος χώρος της γειτονιάς μας! Τι άλλο από πράσινο! Να φτιάξουμε λοιπόν έναν κήπο. Έτσι αρχίζει να εξελίσσεται η ιστοριούλα του κήπου μας…

Σκεφτήκαμε να ξεκινήσουμε απ’ τους ειδικούς. Επισκεφθήκαμε λοιπόν το ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε. και με την πολύτιμη βοήθεια ειδικά της Μαρίνας Παναγιωτίδου μάθαμε κάποιους γενικούς κανόνες για της αρχιτεκτονική κήπων. Καθίσαμε λοιπόν και σκεφτήκαμε τι θα θέλαμε να περιλαμβάνει ο κήπος μας. Αυτό καθορίστηκε αρκετά από τις απόψεις των κατοίκων, αλλά και απ’ το στόχο μας. Θέλαμε να αποτελείται από φυτά της περιοχής (αυτοφυή) αλλά και ανθεκτικά χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις συντήρησης. Επιπλέον θέλαμε να μπορούμε στο χώρο αυτό να έχουμε πρόσβαση με μονοπάτια ώστε να εξηγούμε στα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου μας και όχι μόνο με τι ασχολούμαστε ως μέλη της περιβαλλοντικής ομάδας. Αφού δώσαμε αυτά τα στοιχεία στο ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε. πήραμε ένα σχέδιο με θεματικούς κύκλους που περιλάμβανε τα παρακάτω φυτά: λυχναράκι (ή φυτιλάκι), κρίταμο, μαντζουράνα, δενδρολίβανο, σαπωνάρια, σέδο, τεύκριο κ.λπ., τα οποία και μας προσέφερε το ίδιο το Ίδρυμα. Ακόμη, μας πληροφόρησαν για τον υπόλοιπο εξοπλισμό που χρειαζόμασταν κι εμείς με τη σειρά μας ζητήσαμε από τη διεύθυνση πρασίνου και την τεχνική υπηρεσία του Δήμου Πολίχνης αν μπορούσαν να μας τα εξασφαλίσουν. Η απάντηση ήταν θετική και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα συνεννοήσεων έφτασε η ώρα της φύτευσης!

… Απ’ το βράδυ το είχα αποφασίσει: θα έχανα ένα εργαστήριο γιατί τη φύτευση δεν την έχανα για τίποτα! Ξυπνάω το πρωί της Τετάρτης λοιπόν, παίρνω το ποδήλατο και κατηφορίζω προς το στρατόπεδο όλο χαρά! Το συναίσθημα συνεχίστηκε βλέποντας τουλάχιστον είκοσι παιδιά απ’ την περιβαλλοντική μας ομάδα και όχι μόνο να ζητάνε οδηγίες και να πιάνουν δουλειά! Ήταν εκεί φυσικά και οι καθηγητές μας (Χατζηγεωργίου, Παπαδημητρίου-εκπροσωπώντας το Κ.Π.Ε. Ελευθερίου Κορδελιού, Μωραΐτης, Χατζησαμουηλίδου, Μαζαρακίδου, Καντερέ, σκαστά και ο Βελισσαρόπουλος), άνθρωποι του δήμου αλλά και οι συνεργάτες μας πλέον εκ μέρους του ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε. ή και εθελοντικά. Είχαμε και τη στήριξη των Μ.Μ.Ε. στην οποία θα αναφερθώ και στη συνέχεια. Πλησιάζω, ρωτάω τι πρέπει να κάνω και η διασκέδαση αρχίζει!…

Καλύψαμε αρχικά την περιοχή με γεωύφασμα, ένα ειδικό κάλυμμα για να μην αναπτύσσονται παράσιτα και εμποδίσουν την ανάπτυξη των φυτών που θα φυτεύαμε. Το στερεώσαμε στο έδαφος με ειδικά πασαλάκια και έπειτα δημιουργήσαμε ανοίγματα στην επιφάνεια του γεωυφάσματος ώστε να φυτέψουμε σύμφωνα με το σχέδιο. Σκάβαμε περίπου στα 20 εκατοστά βάθος, βάζαμε το φυτό, καλύπταμε τα κενά με χώμα και πιέζαμε έπειτα γύρω απ’ τη ρίζα ώστε να μην υπάρχει αέρας και αναπτυχθούν μύκητες που θα τη βλάψουν. Ευτυχώς τα συγκεκριμένα φυτά δεν είναι απαιτητικά και πιάνουν χωρίς ιδιαίτερη επιδεξιότητα κατά τη φύτευση, γιατί ομολογώ ότι η έλλειψη εμπειρίας από μέρους μας ήταν οφθαλμοφανής! Παρά τις κάποιες ατέλειες στη δουλειά μας ωστόσο, υπήρξε αξιοθαύμαστη συνεργασία, πολλή όρεξη για δουλειά και κέφι! Νομίζω ότι αν μη τι άλλο περάσαμε καταπληκτικά! Ακολούθησε πότισμα και αποχαιρετισμός της δημιουργίας μας, προσωρινά τουλάχιστον. Η επόμενη συνάντησή μας αναμένεται οσονούπω για παρατήρηση, συντήρηση και ολοκλήρωση του κήπου περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, όπως τον ονομάσαμε.

Η συνέχεια της μέρας μας αναμενόταν διαφορετική, με την παρουσία μας στην εκπομπή «Καλησπέρα στον αέρα» της Γεωργίας Σαδανά στο Europe 1. Όσοι «δε χωρούσαν» στο πλατό μαζί μας δεν αδικήθηκαν διόλου. Φιλοξενήθηκαν από τον κύριο Φωκίων Φουντουκίδη στην εκπομπή του «Βιο-Καφέ Ελληνικόν» στον τηλεοπτικό σταθμό Euro την Πέμπτη 26/3/2009. Για μας έγραψαν οι εφημερίδες ¨Αγγελιοφόρος¨ στο φύλλο της 19ης Μαρτίου και η εφημερίδα «Μακεδονία» στο φύλλο της 24ης Μαρτίου, στην προτελευταία σελίδα της.

Και κάπως έτσι κλείνει ένα κεφάλαιο. Κεφάλαιο κοινό για τρεις διαφορετικές ιστορίες:

  • Θα βρεθούμε ξανά και ξανά στον κήπο, όχι μόνο μέχρι να ολοκληρωθεί δομικά, αλλά και μέχρι να εκπληρωθεί ο στόχος μας: να τον επισκέπτονται δηλαδή συνεχώς παιδιά και με ξεναγούς εμάς να μαθαίνουν για την ιστορία του, για την περιβαλλοντική ομάδα, για το περιβάλλον
  • Η εργασία μας για το πρόγραμμα του πανεπιστημίου του Lund δεν έχει τελειώσει ακόμα. Πρέπει να αξιολογήσουμε τα αποτελέσματα και να εκτιμήσουμε το κατά πόσο η δουλειά μας άλλαξε κάτι στην περιοχή που ζούμε
  • Η διεκδίκηση του πρώην στρατοπέδου Καρατάσου δεν έχει τελειώσει ακόμα. Η ελπίδα μας για απόδοση στους πολίτες της τελευταίας ελεύθερης έκτασης στη δυτική Θεσσαλονίκη ενισχύεται και η δράση μας μόλις αρχίζει…

… ακόμη κι αν το σχολείο τελείωσε.

της Κατερίνας Μοσχούλα

(απόφοιτη του 2ου ΓΕΛ Πολίχνης, μέλος της περιβαλλοντικής του ομαδας, φοιτήτρια βιολογίας)

 

Ο χώρος...του κήπου μαςΓνωρίζετε  την προσπάθειά μας να οργανώσουμε έναν κήπο μέσα στο χώρο του πρώην στρατοπέδου Καρατάσιου. Χώρος ο οποίος διεκδικείται από διάφορους φορείς με τελευταία εξέλιξη την πρόθεση της Πολυτεχνικής Σχολής να υλοποιήσει ένα φιλόδοξο master plan μετεγκατάστασης της Σχολής στο Καρατάσιου. Πλουσιοπάροχο και πολύφερνο με μια μικρή λεπτομέρεια: Δόμηση για μια ακόμη φορά σε έναν από τους τελευταίους ελεύθερους χώρους της πόλης μας.

Το δικό μας master plan δημιουργίας του κήπου δεν υπόσχεται οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, δεν προσφέρει θέσεις στάθμευσης στον πολυάριθμο στόλο των κυκλοφορούντων οχημάτων στην πόλη μας, δεν δημιουργεί οικιστική ζώνη μέσα σε πάρκο για έχοντες και κατέχοντες. Εμείς θεωρούμε πως ο χώρος αυτός πρέπει να μείνει ελεύθερος για όλους τους πολίτες της πόλης, αποδίδοντας αξία στον αέρα, τη γη, το νερό που αιώνες εξακολουθεί να κυλά διασχίζοντάς τον.

Η προσπάθειά μας πέρασε από διάφορα στάδια μέχρι να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά. Άλλη άποψηΣας θυμίζουμε: Τις συζητήσεις, την απόφαση της ομάδας μας, τις επισκέψεις μέσα στο στρατόπεδο, το αίτημα για παραχώρηση χώρου, την αποδοχή του, τη συνεργασία με το ΕΘΙΑΓΕ και το ΚΠΕ Ελευθερίου-Κορδελιού, τη δημιουργία ερωτηματολογίου, τον πρώτο σχεδιασμό, το τελικό σχέδιο με τις επισημάνσεις της συνεργάτιδάς μας στο ΕΘΙΑΓΕ και τις συνεχείς οχλήσεις προς το Δήμο για να υλοποιηθούν τεχνικές εργασίες απαραίτητες, πριν εντάξουμε τα παιδιά στο υλικοτεχνικό κομμάτι δημιουργίας του κήπου μας.

Υπενθυμίζουμε  επίσης πως όταν πάρει ο χώρος μια μορφή που να πλησιάζει όσο γίνεται στο αρχικό μας σχέδιο υπάρχει και το παιδαγωγικό κομμάτι του σχεδιασμού. Στον κήπο μας θα υπάρχουν κύκλοι διατεταγμένοι σε όλη την έκτασή του στους οποίους η ομάδα μας θα οργανώνει μικρά προγράμματα για μαθητές του Δημοτικού σχολείου αλλά και ενηλίκους με περιβαλλοντικό περιεχόμενο. Βέβαια, όσα προηγήθηκαν εντάσσονται, πρέπει να το τονίσω, στη συλλογική προσπάθεια που γίνεται και με τη Κίνηση πολιτών του Δήμου για την απόδοση του στρατοπέδου στους πολίτες και όχι στους εργολάβους.

Συνεργασία με τους υπευθύνους του ΕΘΙΑΓΕΤην προηγούμενη εβδομάδα βρεθήκαμε στο χώρο, συνεργαστήκαμε με τους υπευθυνους του ΕΘΙΑΓΕ ( επισήμανση: η αρχιτέκτονας κήπων με την οποία συνεργαζόμασταν, η Μαρίνα απολύθηκε, αφού τελείωσε το ευρωπαϊκό πρόγραμμα με το οποίο εργαζότανε. Ήταν όμως μαζί μας στη συνάντηση και την ευχαριστούμε γι’ αυτό) και αποφασίσαμε τα επόμενα βήματα.

1. Διευθέτηση από τη Διεύθυνση Πρασίνου του κεντρικού κύκλου με μείωση του κύκλου και όγκου χώματος 2. Τοποθέτηση του γεωυφάσματος και των πρώτων 100 φυτών από τα παιδιά με τη βοήθεια του ΕΘΙΑΓΕ 3. Δημιουργία των υπολοίπων κύκλων 4. Τακτοποίηση με φρέζα του χώματος σε όλο τον κήπο 5. Τοποθέτηση επεξηγηματικών πινακίδων

INTRODUCTION

INTRODUCTION


IN THE FOREST

IN THE FOREST


IN THE FOREST

IN THE FOREST


THE SEA

THE SEA

page_5page_6page_7page_8page_91