Στο Πνευματικό Κέντρο Πολίχνης οργανώθηκε τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου συνάντηση φορέων για το Στρατόπεδο Καρατάσιου και τους ελεύθερους χώρους στη Θεσσαλονίκη. Εκπρόσωποι κινήσεων, επαγγελματικών ενώσεων, της Αρχιτεκτονικής σχολής, δήμαρχος, δημοτικοί σύμβουλοι, βουλευτής, πολίτες και η περιβαλλοντική ομάδα του σχολείου μας συζήτησαν και επαναβεβαίωσαν την απόφασή τους να μην επιτρέψουν την οικοπεδοποίηση των τελευταίων ανοικτών χώρων της πόλης μας.Μπορείτε να μας βρείτε;
Σας παραθέτω όσα αποσπασματικά κατέγραψα από τα όσα ειπώθηκαν στη συνάντηση:
Εκπρόσωπος της κίνησης πολιτών Πολίχνης: » Τα 700 στρέμματα του Καρατάσιου, πνεύμονας ζωής, τελευταία ευκαιρία της πόλης… λαϊκή απαίτηση… 8 χρόνια αδράνειας… στη συνάντηση με Βενιζέλο στις 16 Ιανουαρίου διαπιστώθηκε πως δεν είχε γνώση των ομόφωνων αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Πολίχνης για το στρατόπεδο αλλά και την αναθεώρηση του Πολεοδομικού Σχεδίου Πολίχνης.»
Σύλλογος πολιτών Καλαμαριάς: » Να γίνει προσπάθεια δημιουργίας μιας ευρύτερης κίνησης φορέων»
Δήμαρχος Σταυρούπολης: «Δεν ολοκληρώθηκε η διαδικασία απόδοσης του στρατοπέδου Παύλου Μελά… διαβεβαίωση υπουργού πως δεν θα κτιστούν οι πολυκατοικίες όπως προβλέπονταν αρχικά… Θέση μας η απόδοση όλου του χώρου χωρίς οικοδόμηση»
Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής:» Το αίτημα της απόδοσης των στρατοπέδων τέθηκε πρώτη φορά τη δεκαετία του 80. Αν γινόταν δεκτό, υπάρχει σχετική έρευνα που υποστηρίζει πως θα είχαμε φτάσει σήμερα στη Θεσσαλονίκη στα 8τ.μ πρασίνου ανά κάτοικο αντί για το 2,75 που ισχύει σήμερα… στη σημερινή υπερδομημένη πόλη, τα μόνα ανοίγματα είναι τα στρατόπεδα…μεγάλα έργα δεν είναι μόνο το Μετρό και η υποθαλάσσια είναι και η αναβάθμιση του περιβάλλοντος που όλη η Θεσσαλονίκη εχει ανάγκη…η Πολυτεχνική σχολή μπορεί να εγκατασταθεί αλλού, μια απόφαση χρειάζεται να πάρουμε: Δεν δομείται άλλο η πόλη…πρέπει να μάθουμε να δημιουργούμε το χώρο μας δημιουργώντας τον ελεύθερο χώρο μας»
Βουλευτής:» Βαθύτατη ανησυχία, τρομακτικές αντιρρήσεις…πολλά παραθυράκια στην απόδοση του Παύλου Μελά… μας είναι αδιάφορο τι θα γίνει με τις πολυκατοικίες των αξιωματικών… η Πολυτεχνική μπορεί να μετεγκατασταθεί αλλού, ας μην αφήσουμε το δράμα της ανάπτυξης να επηρεάσει το Καρατάσιου… πρέπει να συσταθεί φορέας διαχείρισης όλων των στρατοπέδων της πόλης…είμαι εξοργισμένος…να πλατύνουμε, να ενημερώσουμε τους πολίτες»
Αντιπολίτευση Δήμου Πολίχνης: » Είμαστε τυχεροί που έμειναν ακάλυτποι, αυτοί οι χώροι…να μείνουν χώροι άμυνας για τη ζωή»
Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου: » Το πρόβλημα αφορά όλη τη Θεσσαλονίκη, Πανόραμα και Πολίχνη…προτάθηκε να δημιουργηθεί το νέο Δικαστικό μέγαρο στο Καρατασιου ή στο Παύλου Μελά, αρνηθήκαμε και ενημερώσαμε τους δημάρχους, το περιβάλλον προηγείται του Μεγάρου…γνώμη μας είναι πως δεν συνδέονται οι πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται τοπικά»
Προηγούμενη δημοτική αρχή:» Απειλή η Πολυτεχνική σχολή…πετύχαμε την απόδοση 120 στρεμμάτων στο Δήμο Πολίχνης»
Κίνηση πολιτών Χορτιάτη:» Εμείς βάζουμε σε συζήτηση το υπερτοπικό πράσινο…1150 στρέμματα δόθηκαν επι χούντας στους στρατιωτικούς για οικοδόμηση και όλες οι μετέπειτα κυβερνήσεις δεν αντέδρασαν…προσπαθούμε να εμποδίσουμε την ανέγερση κατοικιών αξιωματικών και να δημιουργήσουμε έναν μεγάλο χώρο πρασίνου για όλη τη Θεσσαλονίκη»
…και κάπου εκεί παρενέβη η ομάδα μας για να προτάξει μέσα από τη δική της εμπειρία την ανάγκη να περάσουμε επιτέλους από τα λόγια και τη θεωρία στη δράση και τη δημιουργία. Ο κήπος μας αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα για το σχολείο μας και πρόκειται σύντομα να ενταχθεί, μετά από δική μας πρόταση, σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Ελληνικής Ορνιθολογικής εταιρείας. Στις 18 Φεβρουαρίου θα συμμετάσχουμε στην ενημέρωση των εκπαιδευτικών που θα συνεργαστούν με τους υπεύθυνους υλοποίησης του προγράμματος και με μας, για το τμήμα που αφορά το στρατόπεδο Καρατάσιου.
Με τις δράσεις μας, όσο μικρές ή ασήμαντες κι αν φαίνονται σε κάποιους ( ιδιαίτερα σε μεγαλοσχήμονες τοπικών ραδιοφωνικών σταθμών…), προβάλλουν έμπρακτα την πίστη μας πως πρέπει να κάνουμε πράξη τα όνειρά μας σήμερα. Όχι άλλα χαμένα χρόνια.

Δημοσιογραφική αναφορά

http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=51015

Υ.Γ. Τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία για μάς, όσο οι απόψεις που εκπροσωπούν και οι πολιτικές που προτείνουν.

Advertisements

Ήταν απογευματάκι στη μέση της βδομάδας όταν χτύπησε το κινητό μου και απ’ την άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε ο κ. Χατζηγεωργίου:

Την Τετάρτη που μας έρχεται (18 Μαρτίου) το πρωί στις 11 θα κάνουμε επιτέλους τη φύτευση του κήπου μας στο Καρατάσου. Θα έρθεις; Μπορείς;

Στις 11; Κρίμα! Έχω μάθημα στη σχολή! Καλά, δεν πειράζει. Θα μάθω πως πήγατε απ’ την αδερφή μου.

Για ώρα σκεφτόμουν πόσο ωραία θα είναι στη φύτευση του κήπου μας. Όπως στη συμβολική δεδροφύτευση της «Κίνησης Πολιτών για το πρώην στρατόπεδο Καρατάσου». Γιατί να μη μπορώ να πάω;… Όχι τίποτα άλλο, αλλά είχαμε κάνει τόσο κόπο εν τω μεταξύ…

Όλα ξεκίνησαν με τη συμμετοχή μας στο πρόγραμμα ενός πανεπιστημίου της Σουηδίας, αυτό του Lund. Το πανεπιστήμιο αυτό διεξάγει ένα πρόγραμμα περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης στο οποίο συμμετέχουν σχολεία από ολόκληρο τον πλανήτη μέσω του διαδικτύου. Μέσα σ’ αυτά και εμείς, αλλά και άλλα ελληνικά σχολεία. Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος λοιπόν, αφού τελείωσαν οι θεωρητικές εργασίες και συζητήσεις στο internet, κληθήκαμε να ολοκληρώσουμε τη δουλειά μας δρώντας με θέμα ένα περιβαλλοντικό πρόβλημα της περιοχής. Μετά θα περιγράφαμε τη δράση μας καθώς και τα αποτελέσματά της και θα τα παρουσιάζαμε πιθανόν σε ένα παγκόσμιο συνέδριο. Εμείς, επειδή ως 2ο ΓΕΛ Πολίχνης είχαμε πολλές ομάδες που συμμετείχαν, διαλέξαμε πολλά διαφορετικά θέματα και μεταξύ αυτών τον τρόπο αξιοποίησης του πρώην στρατοπέδου Καρατάσου.

Άρχισε η συλλογή πληροφοριών, η ενημέρωση των πολιτών της Πολίχνης αλλά και όλων των εμπλεκόμενων φορέων για το παρελθόν και το παρόν της διεκδικούμενης περιοχής. Συνεργαστήκαμε με ομάδες ανθρώπων με το ίδιο πρόβλημα, συμβουλευτήκαμε δήμους μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τέτοιες εκτάσεις, ρωτήσαμε τους κατοίκους της γύρω περιοχής και συγκροτήσαμε μια πλήρη εργασία που περιλάμβανε και τη δική μας πινελιά. Αυτό που έμενε ήταν η δράση. Τι να κάναμε; Η απάντηση δεν άργησε να έρθει. Τι καλύτερο απ’ το να δείξουμε εμείς πρώτοι τι θέλουμε να έχει αυτός ο τεράστιος ελεύθερος χώρος της γειτονιάς μας! Τι άλλο από πράσινο! Να φτιάξουμε λοιπόν έναν κήπο. Έτσι αρχίζει να εξελίσσεται η ιστοριούλα του κήπου μας…

Σκεφτήκαμε να ξεκινήσουμε απ’ τους ειδικούς. Επισκεφθήκαμε λοιπόν το ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε. και με την πολύτιμη βοήθεια ειδικά της Μαρίνας Παναγιωτίδου μάθαμε κάποιους γενικούς κανόνες για της αρχιτεκτονική κήπων. Καθίσαμε λοιπόν και σκεφτήκαμε τι θα θέλαμε να περιλαμβάνει ο κήπος μας. Αυτό καθορίστηκε αρκετά από τις απόψεις των κατοίκων, αλλά και απ’ το στόχο μας. Θέλαμε να αποτελείται από φυτά της περιοχής (αυτοφυή) αλλά και ανθεκτικά χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις συντήρησης. Επιπλέον θέλαμε να μπορούμε στο χώρο αυτό να έχουμε πρόσβαση με μονοπάτια ώστε να εξηγούμε στα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου μας και όχι μόνο με τι ασχολούμαστε ως μέλη της περιβαλλοντικής ομάδας. Αφού δώσαμε αυτά τα στοιχεία στο ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε. πήραμε ένα σχέδιο με θεματικούς κύκλους που περιλάμβανε τα παρακάτω φυτά: λυχναράκι (ή φυτιλάκι), κρίταμο, μαντζουράνα, δενδρολίβανο, σαπωνάρια, σέδο, τεύκριο κ.λπ., τα οποία και μας προσέφερε το ίδιο το Ίδρυμα. Ακόμη, μας πληροφόρησαν για τον υπόλοιπο εξοπλισμό που χρειαζόμασταν κι εμείς με τη σειρά μας ζητήσαμε από τη διεύθυνση πρασίνου και την τεχνική υπηρεσία του Δήμου Πολίχνης αν μπορούσαν να μας τα εξασφαλίσουν. Η απάντηση ήταν θετική και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα συνεννοήσεων έφτασε η ώρα της φύτευσης!

… Απ’ το βράδυ το είχα αποφασίσει: θα έχανα ένα εργαστήριο γιατί τη φύτευση δεν την έχανα για τίποτα! Ξυπνάω το πρωί της Τετάρτης λοιπόν, παίρνω το ποδήλατο και κατηφορίζω προς το στρατόπεδο όλο χαρά! Το συναίσθημα συνεχίστηκε βλέποντας τουλάχιστον είκοσι παιδιά απ’ την περιβαλλοντική μας ομάδα και όχι μόνο να ζητάνε οδηγίες και να πιάνουν δουλειά! Ήταν εκεί φυσικά και οι καθηγητές μας (Χατζηγεωργίου, Παπαδημητρίου-εκπροσωπώντας το Κ.Π.Ε. Ελευθερίου Κορδελιού, Μωραΐτης, Χατζησαμουηλίδου, Μαζαρακίδου, Καντερέ, σκαστά και ο Βελισσαρόπουλος), άνθρωποι του δήμου αλλά και οι συνεργάτες μας πλέον εκ μέρους του ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε. ή και εθελοντικά. Είχαμε και τη στήριξη των Μ.Μ.Ε. στην οποία θα αναφερθώ και στη συνέχεια. Πλησιάζω, ρωτάω τι πρέπει να κάνω και η διασκέδαση αρχίζει!…

Καλύψαμε αρχικά την περιοχή με γεωύφασμα, ένα ειδικό κάλυμμα για να μην αναπτύσσονται παράσιτα και εμποδίσουν την ανάπτυξη των φυτών που θα φυτεύαμε. Το στερεώσαμε στο έδαφος με ειδικά πασαλάκια και έπειτα δημιουργήσαμε ανοίγματα στην επιφάνεια του γεωυφάσματος ώστε να φυτέψουμε σύμφωνα με το σχέδιο. Σκάβαμε περίπου στα 20 εκατοστά βάθος, βάζαμε το φυτό, καλύπταμε τα κενά με χώμα και πιέζαμε έπειτα γύρω απ’ τη ρίζα ώστε να μην υπάρχει αέρας και αναπτυχθούν μύκητες που θα τη βλάψουν. Ευτυχώς τα συγκεκριμένα φυτά δεν είναι απαιτητικά και πιάνουν χωρίς ιδιαίτερη επιδεξιότητα κατά τη φύτευση, γιατί ομολογώ ότι η έλλειψη εμπειρίας από μέρους μας ήταν οφθαλμοφανής! Παρά τις κάποιες ατέλειες στη δουλειά μας ωστόσο, υπήρξε αξιοθαύμαστη συνεργασία, πολλή όρεξη για δουλειά και κέφι! Νομίζω ότι αν μη τι άλλο περάσαμε καταπληκτικά! Ακολούθησε πότισμα και αποχαιρετισμός της δημιουργίας μας, προσωρινά τουλάχιστον. Η επόμενη συνάντησή μας αναμένεται οσονούπω για παρατήρηση, συντήρηση και ολοκλήρωση του κήπου περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, όπως τον ονομάσαμε.

Η συνέχεια της μέρας μας αναμενόταν διαφορετική, με την παρουσία μας στην εκπομπή «Καλησπέρα στον αέρα» της Γεωργίας Σαδανά στο Europe 1. Όσοι «δε χωρούσαν» στο πλατό μαζί μας δεν αδικήθηκαν διόλου. Φιλοξενήθηκαν από τον κύριο Φωκίων Φουντουκίδη στην εκπομπή του «Βιο-Καφέ Ελληνικόν» στον τηλεοπτικό σταθμό Euro την Πέμπτη 26/3/2009. Για μας έγραψαν οι εφημερίδες ¨Αγγελιοφόρος¨ στο φύλλο της 19ης Μαρτίου και η εφημερίδα «Μακεδονία» στο φύλλο της 24ης Μαρτίου, στην προτελευταία σελίδα της.

Και κάπως έτσι κλείνει ένα κεφάλαιο. Κεφάλαιο κοινό για τρεις διαφορετικές ιστορίες:

  • Θα βρεθούμε ξανά και ξανά στον κήπο, όχι μόνο μέχρι να ολοκληρωθεί δομικά, αλλά και μέχρι να εκπληρωθεί ο στόχος μας: να τον επισκέπτονται δηλαδή συνεχώς παιδιά και με ξεναγούς εμάς να μαθαίνουν για την ιστορία του, για την περιβαλλοντική ομάδα, για το περιβάλλον
  • Η εργασία μας για το πρόγραμμα του πανεπιστημίου του Lund δεν έχει τελειώσει ακόμα. Πρέπει να αξιολογήσουμε τα αποτελέσματα και να εκτιμήσουμε το κατά πόσο η δουλειά μας άλλαξε κάτι στην περιοχή που ζούμε
  • Η διεκδίκηση του πρώην στρατοπέδου Καρατάσου δεν έχει τελειώσει ακόμα. Η ελπίδα μας για απόδοση στους πολίτες της τελευταίας ελεύθερης έκτασης στη δυτική Θεσσαλονίκη ενισχύεται και η δράση μας μόλις αρχίζει…

… ακόμη κι αν το σχολείο τελείωσε.

της Κατερίνας Μοσχούλα

(απόφοιτη του 2ου ΓΕΛ Πολίχνης, μέλος της περιβαλλοντικής του ομαδας, φοιτήτρια βιολογίας)

 

karta1karta-24_122_2

3_3

ΤΟΠΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΑΣΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

Σκοπός: Να δημιουργήσουμε μια σύνθετη αναπαράσταση του αστικού τοπίου της Θεσσαλονίκης, όπως τη βιώνουμε εμείς, η ομάδα του 2ου ΓΕΛ Πολίχνης.

Γιατί;

1 Είναι μια γόνιμη παιδαγωγικά δραστηριότητα

2. Εντάσσεται στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων φέτος

3. Απαιτείται για την παρουσίαση στην Ισπανία

Τι ακριβώς θα κάνουμε:

1. Σε ένα χαρτόνι 1Χ1 θα δημιουργήσουμε το σκαρίφημα της πόλης της Θεσσαλονίκης με τονισμένα τα βασικά γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά. Χορτιάτης, Σέιχ-Σου, λίμνες, Θερμαϊκός, δέλτα Αξιού. Μεγάλη βοήθεια προσφέρει το google earth και map.

2. Σ’ αυτό το σκαρίφημα τοποθετούμε δεδομένα, σκέψεις, φωτογραφίες, σκίτσα, κείμενα.

· Μικρά λογοτεχνικά αποσπάσματα που συνδέονται με μια περιοχή της πόλης ή ένα σημείο της, ή μνημείο της

· Μικρά ιστορικά κειμενάκια (3-5 σειρών) για αντιπροσωπευτικά κατάλοιπα των ιστορικών περιόδων της ζωής της πόλης ( Καμάρα, Λευκός Πύργος, Γενί Τζαμί) μαζί με φωτογραφία τους και τοποθέτηση στο ακριβές όσο γίνεται σημείο του σκαριφήματος

· Φωτογραφίες ή σκίτσα των παιδιών σε διάφορα σημεία της πόλης με σκέψεις ή συναισθήματα, θετικά ή αρνητικά

· Μικρά κειμενάκια με στοιχεία για τα φυσικά χαρακτηριστικά της πόλης: Το δάσος, τα ρέματα, το Χορτιάτη και κυρίως το Θερμαϊκό

3. Δηλαδή: Η ιστορία, η αρχιτεκτονική, η οικολογία, η οικονομία (με μαγαζιά πολυεθνικά η μη) στη σύνδεσή τους με τη ζωή των μελών της ομάδας μας. Όσα μας κάνουν περήφανους και όσα μας στενοχωρούν. Καλό θα ήταν να προσθέσουμε και κάποια σημεία της πόλης που συνδέονται με την Ισπανία, Ιταλία ή Ρουμανία αν υπάρχουν ( Για την Ισπανία θα βάλουμε τα κάστρα, θυμίζουν πίνακα του Ελ Γκρέκο για το Τολέδο.

4. Ας δούμε τη διαδικασία ως μια ευκαιρία να αφήσουμε τη φαντασία και τη δημιουργικότητά μας να εκδηλωθεί.

5. Όταν καταλήξουμε στο τελικό αποτέλεσμα της σύνθεσης θα ασχοληθούμε με τα πρακτικά ζητήματα της μεταφοράς και παρουσίασής του.

` Ας το απολαύσουμε!