Φεβρουαρίου 2010


παρουσίαση εργασίας στη Σύνοδο Κορυφής EE-Kίνας στην πόλη Nanjing της Κίνας
Εργασία μαθητών της περιβαλλοντικής ομάδας του σχολείου μας, που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Young Master Programme του πανεπιστημίου του Lund της Σουηδίας, επιλέχθηκε και παρουσιάσθηκε στην Σύνοδο Κορυφής ΕΕ- Κίνας που πραγματοποιήθηκε στην πόλη Nanjing της Κίνας στις 30 Νοεμβρίου 2009. Η εργασία επιλέχθηκε μαζί με μια απο την Σουηδία μεταξύ όλων αυτών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα απο την Ευρώπη. Παράλληλα επιλέχθηκαν και δυο απο την Κίνα, ώστε συνολικά 2+2 εργασίες να παρουσιασθούν στους υψηλούς προσκεκλημένους της συνάντησης.

View this document on Scribd
Advertisements

2nd General Lyceum of Polichni – mobility ελληνικά
Τον Δεκέμβρη του 2006 στα πλαίσια του Global Environmental Youth Convention που πραγματοποιήθηκε απο τους οργανωτές του Young Master Programme του πανεπιστημίου του Lund, η περιβαλλοντική ομάδα του σχολείου και συγκεκριμένα 11 μαθητές χωρισμένοι σε δυο ομάδες παρουσίασαν δυο εργασίες. Η μια αναφερόταν στην «μεσογειακή διατροφή» και η άλλη «στο κυκλοφοριακό πρόβλημα στην περιοχή της Πολίχνης – Θεσσαλονίκη και τα άτομα με ειδικές ανάγκες». Οι εργασίες αυτές επιλέχθηκαν να παρουσιασθούν στο συνέδριο ύστερα απο την διετή περίπου παρακολούθηση του προγράμματος δια της εξ αποστάσεως μάθησης απο τους μαθητές και της ολοκλήρωσης των δράσεων που υπαγόρευε το πρόγραμμα. Στο τέλος αυτής της διετίας οι μαθητές ολοκλήρωσαν ένα project το οποίο αφού κρίθηκε απο ειδική επιτροπή επιλέχθηκε ώστε να παρουσιασθεί απο τους μαθητές στο συνέδριο. Για την δεύτερη εργασία τους (το κυκλοφοριακό πρόβλημα στην περιοχή της Πολίχνης – Θεσσαλονίκης και τα άτομα με ειδικές ανάγκες) οι μαθητές μας βραβεύτηκαν με την 2η παγκόσμια διάκριση στην θεματική ενότητα mobility!!

View this document on Scribd

Ο υφυπουργός κ Κ. Γκιουλέκας ενώ μιλά στους μαθητές του σχολείου και δίπλα ο αντιδήμαρχος παιδείας κ Στολτίδης

Ο υφυπουργός κ Κ. Γκιουλέκας με τον διευθυντή κ Α. Σαμαρά

ο τιμητικός έπαινος

Την Δευτέρα 11 Μαίου 2009 έγινε απονομή τιμητικού επαίνου στην συντακτική ομάδα της εφημερίδας μας ΦΑΜΕΝ, απο τον Υφυπουργό Εσωτερικών κ Κων/νο Γκιουλέκα στο χώρο του σχολείου μας.

Στο Πνευματικό Κέντρο Πολίχνης οργανώθηκε τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου συνάντηση φορέων για το Στρατόπεδο Καρατάσιου και τους ελεύθερους χώρους στη Θεσσαλονίκη. Εκπρόσωποι κινήσεων, επαγγελματικών ενώσεων, της Αρχιτεκτονικής σχολής, δήμαρχος, δημοτικοί σύμβουλοι, βουλευτής, πολίτες και η περιβαλλοντική ομάδα του σχολείου μας συζήτησαν και επαναβεβαίωσαν την απόφασή τους να μην επιτρέψουν την οικοπεδοποίηση των τελευταίων ανοικτών χώρων της πόλης μας.Μπορείτε να μας βρείτε;
Σας παραθέτω όσα αποσπασματικά κατέγραψα από τα όσα ειπώθηκαν στη συνάντηση:
Εκπρόσωπος της κίνησης πολιτών Πολίχνης: » Τα 700 στρέμματα του Καρατάσιου, πνεύμονας ζωής, τελευταία ευκαιρία της πόλης… λαϊκή απαίτηση… 8 χρόνια αδράνειας… στη συνάντηση με Βενιζέλο στις 16 Ιανουαρίου διαπιστώθηκε πως δεν είχε γνώση των ομόφωνων αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Πολίχνης για το στρατόπεδο αλλά και την αναθεώρηση του Πολεοδομικού Σχεδίου Πολίχνης.»
Σύλλογος πολιτών Καλαμαριάς: » Να γίνει προσπάθεια δημιουργίας μιας ευρύτερης κίνησης φορέων»
Δήμαρχος Σταυρούπολης: «Δεν ολοκληρώθηκε η διαδικασία απόδοσης του στρατοπέδου Παύλου Μελά… διαβεβαίωση υπουργού πως δεν θα κτιστούν οι πολυκατοικίες όπως προβλέπονταν αρχικά… Θέση μας η απόδοση όλου του χώρου χωρίς οικοδόμηση»
Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής:» Το αίτημα της απόδοσης των στρατοπέδων τέθηκε πρώτη φορά τη δεκαετία του 80. Αν γινόταν δεκτό, υπάρχει σχετική έρευνα που υποστηρίζει πως θα είχαμε φτάσει σήμερα στη Θεσσαλονίκη στα 8τ.μ πρασίνου ανά κάτοικο αντί για το 2,75 που ισχύει σήμερα… στη σημερινή υπερδομημένη πόλη, τα μόνα ανοίγματα είναι τα στρατόπεδα…μεγάλα έργα δεν είναι μόνο το Μετρό και η υποθαλάσσια είναι και η αναβάθμιση του περιβάλλοντος που όλη η Θεσσαλονίκη εχει ανάγκη…η Πολυτεχνική σχολή μπορεί να εγκατασταθεί αλλού, μια απόφαση χρειάζεται να πάρουμε: Δεν δομείται άλλο η πόλη…πρέπει να μάθουμε να δημιουργούμε το χώρο μας δημιουργώντας τον ελεύθερο χώρο μας»
Βουλευτής:» Βαθύτατη ανησυχία, τρομακτικές αντιρρήσεις…πολλά παραθυράκια στην απόδοση του Παύλου Μελά… μας είναι αδιάφορο τι θα γίνει με τις πολυκατοικίες των αξιωματικών… η Πολυτεχνική μπορεί να μετεγκατασταθεί αλλού, ας μην αφήσουμε το δράμα της ανάπτυξης να επηρεάσει το Καρατάσιου… πρέπει να συσταθεί φορέας διαχείρισης όλων των στρατοπέδων της πόλης…είμαι εξοργισμένος…να πλατύνουμε, να ενημερώσουμε τους πολίτες»
Αντιπολίτευση Δήμου Πολίχνης: » Είμαστε τυχεροί που έμειναν ακάλυτποι, αυτοί οι χώροι…να μείνουν χώροι άμυνας για τη ζωή»
Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου: » Το πρόβλημα αφορά όλη τη Θεσσαλονίκη, Πανόραμα και Πολίχνη…προτάθηκε να δημιουργηθεί το νέο Δικαστικό μέγαρο στο Καρατασιου ή στο Παύλου Μελά, αρνηθήκαμε και ενημερώσαμε τους δημάρχους, το περιβάλλον προηγείται του Μεγάρου…γνώμη μας είναι πως δεν συνδέονται οι πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται τοπικά»
Προηγούμενη δημοτική αρχή:» Απειλή η Πολυτεχνική σχολή…πετύχαμε την απόδοση 120 στρεμμάτων στο Δήμο Πολίχνης»
Κίνηση πολιτών Χορτιάτη:» Εμείς βάζουμε σε συζήτηση το υπερτοπικό πράσινο…1150 στρέμματα δόθηκαν επι χούντας στους στρατιωτικούς για οικοδόμηση και όλες οι μετέπειτα κυβερνήσεις δεν αντέδρασαν…προσπαθούμε να εμποδίσουμε την ανέγερση κατοικιών αξιωματικών και να δημιουργήσουμε έναν μεγάλο χώρο πρασίνου για όλη τη Θεσσαλονίκη»
…και κάπου εκεί παρενέβη η ομάδα μας για να προτάξει μέσα από τη δική της εμπειρία την ανάγκη να περάσουμε επιτέλους από τα λόγια και τη θεωρία στη δράση και τη δημιουργία. Ο κήπος μας αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα για το σχολείο μας και πρόκειται σύντομα να ενταχθεί, μετά από δική μας πρόταση, σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Ελληνικής Ορνιθολογικής εταιρείας. Στις 18 Φεβρουαρίου θα συμμετάσχουμε στην ενημέρωση των εκπαιδευτικών που θα συνεργαστούν με τους υπεύθυνους υλοποίησης του προγράμματος και με μας, για το τμήμα που αφορά το στρατόπεδο Καρατάσιου.
Με τις δράσεις μας, όσο μικρές ή ασήμαντες κι αν φαίνονται σε κάποιους ( ιδιαίτερα σε μεγαλοσχήμονες τοπικών ραδιοφωνικών σταθμών…), προβάλλουν έμπρακτα την πίστη μας πως πρέπει να κάνουμε πράξη τα όνειρά μας σήμερα. Όχι άλλα χαμένα χρόνια.

Δημοσιογραφική αναφορά

http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=51015

Υ.Γ. Τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία για μάς, όσο οι απόψεις που εκπροσωπούν και οι πολιτικές που προτείνουν.

Φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Πεκίνου μετά από μια εξαιρετική πτήση στις 11 το πρωί της Τρίτης. Ένας γαλανός ουρανός σκέπαζε την ηλιόλουστη πρωτεύουσα της Κίνας, κάτι που μας έκανε να αισθανόμαστε καλύτερα συγκριτικά με την πρώτη επαφή. Γνωρίζαμε καλά το δρόμο πια, φτάσαμε εύκολα στο Terminal 3, ένα καταπληκτικής αισθητικής αεροδρόμιο, περάσαμε γρήγορα τους ελέγχους ( βέβαια για δεύτερη φορά κάποια αναγκάστηκε να βγάλει τις μπότες της, δίνοντας τροφή για τα ανάλογα αστεία), ήπιαμε καφέ στα Starbucks, κάναμε το απαραίτητο shopping και ναμαστε στο γεμάτο αυτή τη φορά αεροπλάνο της επιστροφής.
Όλες οι φυλές του πλανήτη στο σκάφος, όλες οι ηλικίες, μωρά και ηλικωμένοι, μαύροι, κινέζοι και ευρωπαίοι αναλογίζονταν τις 11 ώρες που είχαν μπροστά τους, ώσπου να φτάσουν στο Μόναχο.
Κάνει τρομερό κρύο στο αεροπλάνο, αφού ανεξήγητα δουλεύει στο φουλ ο κλιματισμός. Η κινέζα δίπλα μου φορά το παλτό της και την καταλαβαίνω απόλυτα.
……………………………………………………………………………………..
Προσγειωθήκαμε στο Μόναχο στις 6 το απόγευμα και μετά δύο ώρες πετάξαμε για Θεσσαλονίκη. Στις 11 το βράδυ αποχαιρετούσα τα παιδιά και τους γονείς τους που μας περιμένανε. Ήμασταν τόσο κουρασμένοι… Ήθελα να πω περισσότερα στην Αιμιλία και τη Δώρα, μα σκέφτηκα αργότερα πως αυτό το ταξίδι, δύσκολα θα μπορούσαμε να το αξιολογήσουμε εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορώ ούτε και σήμερα…
……………………………………………………………………………………
Θέλω να ευχαριστήσω όλη την ομάδα που δούλεψε και δουλεύει όλα αυτά τα χρόνια στο 2ο Γενικό Λύκειο Πολίχνης. Πριν τρία χρόνια γράφαμε, γυρίζοντας τότε από το Ντουμπάι, πως ανοίξαμε ενα δρόμο. Με τον ίδιο τρόπο πιστεύω πως όσα διαβάσατε ως εδώ πιθανόν θα ανοίξουν άλλους δρόμους μακρύτερους, γονιμότερους, περισσότερο επιτυχημένους επιβεβαιώνοντας την πίστη μας στο θεσμό ενός δημόσιου σχολείου της δυτικής Θεσσαλονίκης, που θέλει και προσπαθεί να προσφέρει την παιδεία που ζητούν και έχουν ανάγκη οι μαθητές του.

Φορώντας πάλι τα καλά μας βρισκόμασταν στη μεγάλη αίθουσα υποδοχής του Grand Hotel, του ξενοδοχείου στο οποίο διέμεναν οι Ευρωπαίοι και Κινέζοι επιχειρηματίες που είχαν έρθει για τη Σύνοδο κορυφής των επιχειρηματιών. Μας είχαν φέρει εκεί για να συναντήσουμε κάτι τύπους, υψηλόβαθμα στελέχη της Account Ability, ενός οργανισμού για την ανάπτυξη της επιχειρηματικής συνεργασίας μεταξύ Ευρώπης και Κίνας.
Παρουσιάσαμε λοιπόν τα προγράμματά μας και συζητήσαμε με τους Simon Zadek, και Joshua Wickerham, οι οποίοι μάλιστα έδειξαν και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα μεγάλα έργα της πόλης μας, εκφράζοντας αμφιβολίες στην υπόθεση πως η κατασκευή του μετρό θα επιλύσει το κυκλοφοριακό της πόλης.
Όταν πια είχανπάρει το καπέλο τους και μας είχαν αφήσει να απολαύσουμε τον καπουτσίνο μας ( 3 ευρώ σε πεντάστερο ξενοδοχείο, δεν αντέχω πια με την απάτη του καφέ στη Θεσσαλονίκη) σκεφτόμουνα αν υπάρχουν πια δυνατότητες να αντισταθούμε σε μια πραγματικότητα που αποθεώνει την οικονομία της αγοράς, ενδύοντάς την μάλιστα με πράσινο μανδύα. Η βιώσιμη ανάπτυξη μεσω των ανάλογων επιχειρηματικών σχεδίων είναι άλλωστε και ο στόχος της Account Ability στην Κίνα. Ήταν ξεκάθαρο επίσης για μένα πως η παρουσία μας εκεί συνδεόταν με τις χορηγικές υποχρεώσεις του YMP και του Πανεπιστημίου της Lund. Οι χορηγικές όμως ανάγκες σκέφτηκα δεν μας άφησαν ούτε εμάς ανεπηρέαστους.
Πήραμε συνέντευξη για το YMP και τη συνάντηση στην Κίνα από τον Torvald για τη μαθητική μας εφημερίδα, το ΦΑΜΕΝ, και αναχωρήσαμε για το ξενοδοχείο μας με τα πόδια, μέσα στην πολύ κρύα βραδιά. Σε όλη τη διαδρομή η μουσική υπόκρουση που μας ακολουθούσε ήταν ο ήχος των τακουνιών Αιμιλίας και Δώρας στο πλακόστρωτο , ήχος βασανιστικός και μονότονα επαναλαμβανόμενος.
Μικρή στάση κυρίως για να ζεσταθούμε σε ένα ζαχαροπλαστείο με μια εξαιρετική σαν ξωτικό υπάλληλο, γλυκιά και έξυπνη. Για τα γλυκά που αγοράσαμε δεν μπορώ να πω το ίδιο, οπως μου είπανε τα κορίτσια που τα δοκιμάσανε.

Ανταλλάξαμε φωτογραφίες και ηλεκτρονικές διευθύνσεις και αποχαιρετίσαμε όλον τον κόσμο, καθώς εμείς αναχωρούσαμε πρώτοι την επόμενη μέρα, στις 6 το πρωί.

Ο ήλιος ήταν η πρώτη μεγάλη έκπληξη της μέρας. Οι συνεχείς αλλαγές προγράμματος ήταν η δεύτερη, καθόλου ευχάριστη.
10.00 π.μ: Ελεύθερος χρόνος ως τις 12, γεύμα και μετάβασή μας στο exhbition center για να παρουσιάσουμε τα προγράμματά μας.
10.30 π.μ: Αλλαγή. Η Elizabeth μας ενημερώνει πως μπορούμε να μεταβούμε τώρα στο exhbition center και μετά το απόγευμα θα κάνουμε μια παρουσίαση σε μια βιβλιοθήκη εκεί κοντά. Συμφωνήσαμε πως αυτό ήταν περισσότερο σημαντικό από μια βόλτα στη Nanjing και ανεβήκαμε να ντυθούμε κάπως καλύτερα.
10.45 π.μ: Ακούω από τις έξαλλες μαθήτριές μου ότι η Elizabeth ακύρωσε το προηγούμενο προγραμμα, γιατί δεν επέτρεψαν την παρουσία μας στο exhbition center. Στο κενό που δημιουργούνταν μας πρότειναν να κάνουμε μια διαδρομή μέσα στην πόλη με ένα μικρό λεωφορείο. Ενώ εβραζα μέσα μου γελαστός και ατάραχος προσπαθώ να τις ηρεμήσω προβάλλοντας το θετικό στοιχείο της υπόθεσης. Θα βλέπαμε την πόλη έστω και την τελευταία μέρα της παρουσίας μας εκεί. Περισσότερο έξαλλες ανέβηκαν να αλλάξουν όπως και εγώ και σε μια ώρα ξεκινήσαμε φτάνοντας σε μια περιοχή που ονομαζόταν Confucius temple λόγω του ναού που υπήρχε εκεί.
Αν έχετε επισκεφτεί κινέζικη αγορά σε κάποια άλλη πόλη του κόσμου, τότε γνωρίζετε ήδη τι συναντήσαμε. Μια κοσμοπλημμύρα κινέζων που περπατούσαν , φωτογραφίζονταν στο δέντρο της ζωής, αγόραζαν, παζάρευαν, έτρωγαν στα εστιατόρια της περιοχής. Σε ένα απ’ αυτά καθήσαμε για το μεσημεριανό μας. Εδώ η εμπειρία ήταν διαφορετική. Αυτό που σε αιφνιδίαζε ήταν οι ατμοί που έβγαιναν από τα τραπέζια και μια ιδιότυπη μυρωδιά, όχι και τόσο ευχάριστη για μένα. Το τραπέζι στο οποίο καθίσαμε είχε μια οπή στο κέντρο πάνω στην οποία τοποθέτησαν γρήγορα κυκλικό σκεύος χωριμένο στα δύο με το περιεχόμενο να μοιάζει με σούπα. Μας εξήγησαν πως το ένα τμημα, το κοκκινωπό ήταν καυτερό, το άλλο το ασπριδερό ήταν κανονικό.Σε λίγο το περιεχόμενό τους εμπλουτίστηκε με τις παραγγελίες των συναδέλφων κινέζων (οι μαθήτριές μου έτρωγαν με τους κινέζους συναδέλφους τους). Ψάρι, noodles, μανιτάρια όλων των ειδών, meatballs με αυγό, springrolls, κάτι σαν μπέικον, όλα έπεσαν μέσα στα δύο τμήματα του σκεύους, αρχίζοντας να ζεσταίνονται από τη θερμαινόμενη επιφάνεια που υπήρχε από κάτω. Η προσπάθεια να πιάσω με τα ξυλάκια το φαγητό αποδείχτηκε ιδιαίτερα δύσκολη και γι’αυτό το λόγο σε λίγο άρχισαν να με βοηθούν οι Hou Jing και η Zha.
Η επίσκεψη στο ναό του Κομφούκιου στη συνέχεια μας έδωσε την ευκαιρία να διαβάσουμε τη μεγάλη επιγραφή πάνω από την είσοδο του ναού πίσω από το επιβλητικό άγαλμα του Κομφούκιου.» Καλοσωρίζουμε τους φίλους μας που ήρθαν από μακριά» έλεγε και αισθανθήκαμε ότι εννοούσε μάλλον εμάς εκείνη τη στιγμή. Γεμάτος τάματα ο ναός, λιγοστοί πιστοί που προσεύχονταν και σκηνές από τη ζωή και διδασκαλία του Κομφούκιου στους τοίχους. Στην αυλή του ναού υπήρχαν μικρότερα αγάλματα μαθητών και συνεχιστών της διδασκαλίας του. Εντύπωση μας προξένησαν δύο ιδεογράμματα που βρίκονταν δεξιά και αριστερά της εισόδου. Το ένα συμβόλιζε την ευγένεια και του καλούς τρόπους, το άλλο τη φιλία.
Είχαμε λιγοστό χρόνο, γιατί ο Li , ο Κινέζος καθηγητής αγγλικής φιλολογίας που μας συνόδευε, μας περίμενε σε μισή ώρα για την επιστροφή μας στο ξενοδοχείο. Βόλτα στα μαγαζιά, που προσφέρανε τα ίδια προϊόντα που μπορείς να αγοράσεις παντού στον κόσμο, στις ίδιες τιμές απ’ ό,τι είδαμε. Βέβαια δεχόντουσαν παζάρι και είχαμε επίσης πληροφορηθεί πως οι τιμές είναι διαφορετκές για ξένους και ντόπιους. Αυτό που μας ενθουσίασε ήταν η επίσκεψή μας σε ένα τεϊοποτείο στο οποίο αφού δοκίμαζες όλων των ειδών τα τέϊα μπορούσες να αγοράσεις φεύγοντας. Πήραμε μαζί μας τσάι γιασεμιού που μας άρεσε πιο πολύ και τρέχντας σχεδόν φτάσαμε στο ραντεβού μας. Αφού επίσκεφτήκαμε ένα μικρό μουσείο για τον Κομφούκιο με αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής αναχωρήσαμε με ταξί για το Huangpo.

Επόμενη σελίδα: »